Jordania stawia na turystykę religijną

Władze Jordanii intensywnie rozwijają infrastrukturę turystyczną w związku ze zbliżającą się dwutysięczną rocznicą chrztu Pana Jezusa w Jordanie, która przypadnie w 2030 roku. Inicjatywa ta ma na celu przyciągnięcie pielgrzymów z całego świata do miejsc związanych z historią chrześcijaństwa.

Al-Maghtas – Betania za Jordanem

Sercem projektu jest Al-Maghtas, czyli Betania za Jordanem, uznawane za miejsce chrztu Jezusa. Jak podaje agencja Zenit News, władze jordańskie ogłosiły przegląd 34 miejsc związanych z historią chrześcijaństwa. Planują uruchomienie platformy cyfrowej poświęconej Al-Maghtas oraz szkolenie przewodników specjalizujących się w turystyce religijnej. Miejsce to, wpisane w 2015 r. na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, jest odwiedzane przez papieży i przywódców religijnych z całego świata. Wokół Betanii rząd rozwija infrastrukturę i usługi dla pielgrzymów w ramach kompleksowego planu gościnności. Inicjatywę promują również wszystkie Kościoły chrześcijańskie w Jordanii.

Biblijny krajobraz Jordanii

Agencja Zenit News ocenia, że siła tej inicjatywy tkwi w przedstawieniu Jordanii jako prawdziwego „krajobrazu biblijnego”, gdzie Stary i Nowy Testament splatają się ze sobą. Oprócz miejsca chrztu Pana Jezusa, ważnym miejscem jest Macheront – twierdza Heroda z widokiem na Morze Martwe, gdzie według tradycji Jan Chrzciciel został uwięziony i ścięty. Równie ważna jest Góra Nebo, z której Mojżesz przed śmiercią zobaczył Ziemię Obiecaną. Na przestrzeni wieków wzniesione tam sanktuarium stało się celem licznych pielgrzymek chrześcijan, o czym świadczą pozostałości bizantyjskiej bazyliki i wspaniałe mozaiki odkryte przez franciszkańskich archeologów z Kustodii Ziemi Świętej. Z Góry Nebo, w pogodne dni, rozciąga się widok aż do Jerozolimy i Doliny Jordanu.

Madaba i Umm ar-Rasas

Jak przypomina Zenit News, miasto Madaba jest kolejnym filarem religijnego dziedzictwa Jordanii. W greckokatolickim kościele św. Jerzego znajduje się słynna Mapa z Madaby – najstarsza zachowana mozaika geograficzna Ziemi Świętej, pochodząca z VI wieku. Przedstawia ona najstarszą znaną mapę Ziemi Świętej z uwzględnieniem Jerozolimy. Natomiast w Umm ar-Rasas, biblijnym Mefaat, odkryto pozostałości bazyliki św. Szczepana z jedną z najwspanialszych mozaikowych posadzek na Bliskim Wschodzie. Ślady dziedzictwa chrześcijańskiego można odnaleźć również w Dżeraszu i Petrze.

Ślady historii biblijnej

W nazwach miejsc zachowały się także ślady historii biblijnej. Oprócz Źródła Mojżesza (Ain Musa), jeden ze skalistych szczytów otaczających starożytne miasto nosi nazwę Dżabal Harun (Góra Aarona). Z kolei wzdłuż Drogi Królewskiej, łączącej Morze Czerwone z Morzem Śródziemnym, znajdują się pozostałości zamków i twierdz krzyżowców, m.in. Al-Karak i Asz-Szaubak. Rzeka Jordan stanowi nić przewodnią całej historii biblijnej. Izraelici przekroczyli ją pod wodzą Jozuego, wkraczając do Ziemi Obiecanej. W jej okolicach działali prorocy Eliasz i Elizeusz, a później Jan Chrzciciel ochrzcił w jej wodach Jezusa. W ten sposób Jordan symbolicznie łączy Stary Testament z Nowym.

Jak podsumowuje agencja Zenit News, celem władz jest przekształcenie Jordanii – postrzeganej dziś często jedynie jako przedłużenie tradycyjnych szlaków pielgrzymkowych Ziemi Świętej lub przystanek w drodze do Izraela i Palestyny – w samodzielny cel pielgrzymek z całego świata, posiadający własną tożsamość religijną i strzegący pamięci biblijnej na Bliskim Wschodzie.