Rimanere i custodi: speranza cristiana in Terra Santa

W obliczu wojny obecność chrześcijan w Ziemi Świętej jest znakiem niezłomnej nadziei, która nie opiera się na natychmiastowych rezultatach. Przypomina o tym kustosz Ziemi Świętej, który wraz z proboszczem z Gazy, ojcem Gabrielem Romanellim, przybywa na Meeting w Rimini w 2026 roku. „Święty Grób przypomina nam każdego dnia, że ostatnie słowo nie należy do śmierci”.

Pozostać – być obecnością

Kustodia Ziemi Świętej istnieje od prawie ośmiuset lat. W tym czasie przeszła przez najazdy, epidemie, prześladowania, zmiany polityczne i wojny wszelkiego rodzaju. Ojciec Francesco Ielpo, kustosz Ziemi Świętej, podkreśla, że gdyby miał streścić misję Kustodii w jednym słowie, wybrałby właśnie „pozostać” – być obecnością. Pozostanie oznacza dzielenie losu ludzi powierzonych opiece. Jego współbracia w parafiach i wspólnotach Syrii, Libanu, Palestyny, Izraela i Jordanii żyją tymi samymi lękami, słyszą syreny, cierpią z powodu braku bezpieczeństwa i widzą odchodzących młodych i rodziny. A jednak pozostają. Kustosz widział na własne oczy, jaką siłę może mieć ta prosta obecność.

Nadzieja rodzi się z obecności

Podczas spotkania w Rimini kustosz opowiedział historię młodej pary z Aleppo, która planowała ucieczkę z Syrii. Zmienili zdanie, ponieważ proboszcz został. Widzieli, że franciszkanie nadal celebrują Eucharystię, odwiedzają rodziny, pomagają ubogim i dzielą strach ludzi. Nadzieja chrześcijańska nie rodzi się z optymizmu ani pomyślnych prognoz na przyszłość. Rodzi się z obecności. W Ziemi Świętej uczą się każdego dnia, że nadzieja nie oznacza życzenia, by jutro było lepiej. Nadzieja rodzi się, gdy ktoś mówi swoim życiem: nie zostawię cię samego, zostaję. To właśnie uczynił Bóg w Wcieleniu: nie usunął bólu ze świata, ale wszedł w ból świata, by towarzyszyć człowiekowi.

Nie stawać po stronie według logiki przeciwstawienia

W tak spolaryzowanej sytuacji jak na Bliskim Wschodzie pokusa dzielenia świata na dobrych i złych, przyjaciół i wrogów jest silna. Kustosz podkreśla, że nie stawanie po stronie według logiki przeciwstawienia nie oznacza neutralności. Przeciwnie, są wezwani do życia Ewangelią, do angażowania się w los każdego mężczyzny i kobiety. Oznacza to jasne potępianie każdej niesprawiedliwości bez pozwalania, by nienawiść zamieszkała w sercu. Oznacza obronę godności każdej osoby bez wyrzekania się prawdy i bez utraty zdolności patrzenia na każdego człowieka jako na dziecko Boże.

Strzec nadziei w codzienności

Drugim czasownikiem jest „strzec”. Wspólnota chrześcijańska jest wezwana do strzeżenia nadziei, która nie karmi się natychmiastowymi rezultatami, ale opiera się na Zmartwychwstaniu Chrystusa. Dlatego nadal otwiera szkoły, wspiera rodziny, starszych, dzieci i ubogich. Nadal modli się codziennie w Miejscach Świętych, nawet gdy z powodu konfliktu drzwi kościołów muszą pozostać zamknięte. Mogą to wydawać się małe gesty wobec zła, ale są konkretnym sposobem, w jaki Bóg strzeże nadziei świata i przypomina, że braterstwo jest wciąż możliwe. Misją chrześcijan w Ziemi Świętej jest pozostawanie przy ludziach, bo to w codziennej wierności Ewangelia staje się wiarygodna. Strzec tych małych pędów dialogu, które jeszcze się opierają: spotkań, gestów pojednania, które rzadko trafiają na pierwsze strony gazet, ale utrzymują otwartą możliwość pokoju. Jeśli dziś Ziemia Święta nadal przemawia do świata, to nie tylko dzięki swoim niezwykłym sanktuariom, ale dzięki żywym kamieniom: mężczyznom i kobietom, którzy mimo wszystko wybierają pojednanie, przebaczenie i braterstwo.

Na Meetingu w Rimini, który odbywa się od 21 do 26 sierpnia, obecna jest Fundacja Ziemia Święta ze swoim stoiskiem. Z Ziemią Świętą związane są także specjalne momenty: 21 sierpnia koncert otwarcia z chórem Yasmeen z Jerozolimy, 24 sierpnia dialog kustosza z proboszczem z Gazy, a 26 sierpnia spotkanie młodzieży z kardynałem Pierbattistą Pizzaballą.